Jeszcze raz jezioro. Tym razem ludzie na tle wieczornego pejzażu. Celowo rozmyci długim czasem naświetlania, zamienieni w duchy razem z ich psem. Anonimowi i nierealni. Aparat na statywie, wężyk spustowy – rzadko mi się chce tak montować stanowisko. Ale to miejsce było wyjątkowe, wieczorny spektakl toczył się powoli i skłaniał do spokojnego i refleksyjnego podejścia do fotografii.
