Brzydko, strasznie brzydko

Przyznam, że nie jestem fanem środkowej Wisły. Na południe od Warszawy wygląda moim zdaniem okropnie, zwłaszcza jesienią i zimą. Szaro-bure brzegi z piaszczystymi nawisami, paskudna trzcinowata roślinność. W ponury weekendowy poranek – gotowy przepis na pogłębienie nastrojów depresyjnych, szczególnie że brzegów rodactwo nie oszczędza i pozbywa się tam rozmaitych śmieci. Niski stan wody obnaża sterczące …

Jedyna zielona

Poranny pobyt w lesie coraz częściej jest opisywany jako rodzaj terapii. Zwłaszcza jesienią i zimą, gdy zimnolubni – jak ja – cieszą się, że mogą nieco się wychłodzić, siedząc i bezskutecznie czekając, aż na wybranej łące pojawi się jakiś ssak. Bo zwierz jest bonusem, ale liczy się to, że otaczają mnie drzewa, wieje – i …

Obfitość

To idylliczne zdjęcie mogłoby ilustrować fakt, że na północy Europy problem suszy jest nieznany. Powstało w 2025 r., a ja jeszcze wówczas roku opowiadałem, że Norwegii woda jest wszędzie – rzeki, jeziora, wodospady i oczywiście fjordy. Przy tym wszystkim sporo deszczu albo chmur zapowiadających deszcz. To wszystko nieco zmieniło się w tym roku. Moja szukająca …

Smut (nie smutek)

Czasem po prostu tak jest. Zawodzi totalnie wszystko. Zawodzi poezja – wiersze pisane dla kogoś znikają bezpowrotnie, wykasowane z pamięci telefonu i komputera. Okazały się niepotrzebnym wygłupem. Fetysze i symbole trafiają do śmietnika, razem ze swoimi zapachami i blaskami. Muzyka staje się niemożliwa do słuchania. Nadzieja staje się pustym słowem. W języku wtajemniczonych na ten …

I znów zmierzch, i znów woda

Ja wiem, złośliwość kazałaby napisać komentarz, że trawa gdzie indziej jest bardziej zielona. Więc nie będę wspominać, gdzie powstało to zdjęcie, choć łatwo się domyślić. I oczywiście taki zmierzch może zdarzyć się wszędzie. Więc ja tu po prostu miałem trochę szczęścia, odpowiednia pora, dużo czasu, żeby poczekać, aż Słońce zejdzie poniżej linii horyzontu (bo to …

W trzcinach

Zazwyczaj robię zdjęcia mroczne. Lubię, gdy kolor jest elementem przekazu, choć sporadycznie zdarza mi się też publikować w czerni i bieli. Ta czapla jakoś nijak mi nie chciała mi ładnie wyjść. W końcu postanowiłem pokazać je w high-key (rozjaśnieniu), choć, jak widać, niezbyt ekstremalnym. Światło mi nie sprzyjało, ale tworzyła wraz otaczającą ją roślinności niecodzienny, …

Dajmy im jeść

Czasem nie wiadomo, co powiedzieć. Moja przyjaciółka stała się ostatnio obiektem donosu głupawego sąsiada. Powód skargi –  pani dokarmia ptaki, ma karmnik na balkonie. W świetle szału nienawiści skierowanej przeciw dzikom i stale  podsycanej chęci mordowania tych zwierząt zaczynam się obawiać, że jakiś prawicowy burmistrz czy starosta uzna, że ptaków jest za dużo, że szkodzą, …

Szarość, smutek, ciemność

i niski nastrój. Tak, Norwegia dostarcza tego mnóstwo. Jakoś najczęściej przytrafia się to, gdy wsiadam na prom, aby przeciąć jakiś fjord. Płynie w totalnej ciszy, ponieważ jest elektryczny. Wydaje się, że nawet dym z komina by trochę rozweselił ten widok – ale nie, nie ma tego. Pozostaje wpatrywać się w to, co widać za burtami. …

Jezioro Setten – kolejne wspomnienie

Nad jeziorem Setten byłem w tym roku drugi raz w życiu. Camping jeszcze mniej przyjazny niż 2 lata temu. Tj. niby wszystko sensownie urządzone, sanitariaty w tak lubianym przeze mnie minimalistycznym stylu. Ale duży tłok, choć – jak to u nich, po 22-ej cisza totalna. Nie wiem, na czym to polega. Z przeciętnego wieczoru nagle …