Poranny pobyt w lesie coraz częściej jest opisywany jako rodzaj terapii. Zwłaszcza jesienią i zimą, gdy zimnolubni – jak ja – cieszą się, że mogą nieco się wychłodzić, siedząc i bezskutecznie czekając, aż na wybranej łące pojawi się jakiś ssak. Bo zwierz jest bonusem, ale liczy się to, że otaczają mnie drzewa, wieje – i nagle pojawia się słońce. Wtedy, wśród jesiennych brązów i szarości dostrzegasz jedną-jedyną zieloną roślinkę. Jest akurat w cieniu, ale wiesz, że słońce za kilka minut ją doświetli, a na zdjęciu reszta zniknie w ciemności i rozmyciu małej głębi ostrości przy otwartej przysłonie. Zdjęcie oczywiście zrobione z poziomu gruntu, czyli na leżąco. Pozdrawiam M., która to zdjęcie dostała jako pierwsza.